ون تو ای لاله در این دشت گلی پرپر نیست

ون تو ای لاله در این دشت گلی پرپر نیست
واز این پیر جوانمرده کمانی تر نیست
دست و پایی نفسی نیمه نگاهی اهی
غیر خونابه مگر ناله در این حنجر نیست
در کنار تو ام و باز به خود می گویم
نه حسین، این تن پوشیده به خون اکبر نیست
هر کجا دست کشیدم زتنت گشت جدا
از من اغوش پر و از تو تنی دیگر نیست
دیدنی گشته اگر دست و سر سینه تو
دیدنی تر زمن و خنده آن لشگر نیست
استخوانهای تو پشت پدر هر دو شکست
باز هم شکر کنار من و تو مادر نیست

سینه زنی و زنجیز زنی

چسان نعش تو بردارم                     چسان رو در حرم آرم

نه قوّت در کمر دارم                       ابالفضل ای علمدارم.

                        ابا الفضل ای علمدارم

شدی آسوده از دنیا                         رَوی در جنّت المأوی

به نزد مادرم زهرا                         ابا الفضل ای علمدارم

                        ابا الفضل ای علمدارم

چه غم دارم تو را دارم                    ابا الفضل ای علمدارم

                        ابا الفضل ای علمدارم

ببین طفلان غمخوارم                      تو بودی میر و سردارم

زجا بر خیز علمدارم                      ابا الفضل ای علمدارم

                        ابا الفضل ای علمدارم

ببین تو خنده ی دشمن                     سخن گو لحظه ای با من

ببین اشک دو چشمانم                     ابا الفضل ای علمدارم

                        ابا الفضل ای علمدارم

داکتر رمضان بشردوست فرزند محمد علی درسال 1340 خورشیدی در ولسوالی قره باغ چشم به جهان گشود، مکتب ابتدائیه و متوسطه را در ولسوالی های قره باغ و مقر ولایت غزنی وشهر میمنه ولایت فاریاب به پایان رسانید.

دوماه بعد از کودتای 7 ثور 1357 به کشور ایران مهاجر و بعد از اتمام لیسه به پاکستان هجرت نمود.

داکتر بشردوست در سال 1360 پاکستان را به قصد فرانسه ترک نمود ودر آنجا درخواست پناهندگی سیاسی نمود اما هیچ وقت درخواست تابعیت فرانسه را نکرد.

درسال 1361 شروع به کار و آموختن زبان فرانسوی در فاکولته ادبیات شهر دیژن نمود.

در سال 1363 " تصدیق نامه عملی زبان فرانسوی درجه اول" را از پوهنتون شهر دیژن دریافت نمود.( سند 1)

سايت انجمن علمي فرهنگي ميزان

انجمن علمی فرهنگی میزان در سال 1384 و با تلاش تعداد از علماء، طلاب و دانشجویان فاضل افغانستانی که اکثراً در سطوح بالای علمی قرار دارند تأسیس گردید

درآمد
عاشورا و نهضت اصلاحی امام حسین (ع) همچون کوهی است عظیم به وسعت تاریخ و به رنگ خون سیدالشهدا  که نگاه کردن به آن از هر سو، درس و نتیجه متفاوتی عاید آدمی می کند. قیام او علل و جنبه های مختلف و نتایج و کارکردهای گوناگونی داشته است. از یک سو اقدامی مذهبی و عقیدتی است، از جنبه ای حرکتی سیاسی است و از نگاهی، هویتی اجتماعی دارد. در این مقال سعی شده است  نگاهی جامعه شناختی به این نهضت داشته باشم. نهضتی ماندگار که از حیث اجتماعی، هم هدف مقابله با ظلم و تشکیل حکومت داشت و هم در غایت در پی اصلاح و تغییر بود. جنبشی جاودان که کارکردهای اجتماعی فراوانی در نتیجه داشت و تا امروز نیز زنده است. دلیل جاودان و ماندگار و زنده بودن آن نیز، همین روزها و شب ها ست! شب هایی که میلیون ها شیعه در کوی و برزن در جای جای جهان با هر تعدادی، با هر زبانی و با هر شیوه ای، ندای یا حسین سر می دهند.